Aan het begin van mijn eetstoornis ben ik gaan schrijven.

Dagboeken vol met verdriet, pijn en angst, maar soms met een klein beetje hoop op een mooie toekomst. Maar het geloof in een mooie toekomst werd kleiner en kleiner. Mijn ziekte nam de macht over en ik werd er in meegezogen. Volgens mijn omgeving was ik dun, erg dun. Maar ik zag het niet, en nu nog niet. Volgens mijn omgeving was mijn lichaam op, en zou ik mezelf kapot maken. Dit gevecht is in de eerste 4 dagboeken beschreven.

En nu ben ik na een hele lange tijd weer terug op mijn website. Ik ben opgenomen geweest, in behandeling bij een kliniek en ik doe eindexamen. Ik heb veel te vertellen en dat ga ik ook zeker doen in mijn dagboek 5.

Ik ben terug op mijn website om de mensen te laten zien hoe zwaar een gevecht tegen anorexia is. Ik hoop dat mensen steun kunnen vinden in mijn verhaal en ik hoop dat mensen meer gaan begrijpen wat anorexia inhoud.